Wkład własny w ubezpieczeniu psa i kota. Co musisz wiedzieć, zanim podpiszesz umowę?

Koszty leczenia weterynaryjnego w Polsce dynamicznie rosną. Zaawansowana diagnostyka, skomplikowane operacje czy hospitalizacja czworonoga potrafią jednorazowo uszczuplić domowy budżet o tysiące złotych. Z tego powodu ubezpieczenia zdrowotne dla psów i kotów stają się coraz popularniejsze. Najczęstsze wątpliwości właścicieli pupili dotyczą okresu karencji i zasad wkładu własnego w ubezpieczeniu dla psa i dla kota.

Przeglądając oferty polis, bardzo szybko natkniesz się na pojęcie: wkładu własnego (często nazywanego też przez ubezpieczycieli udziałem własnym lub franszyzą redukcyjną).

To jeden z najważniejszych parametrów technicznych umowy, który ma bezpośredni wpływ zarówno na cenę samej polisy (składkę), jak i na realną kwotę, jaką otrzymasz w ramach zwrotu kosztów leczenia.

W praktyce oznacza to, że ubezpieczenie nie zawsze zwraca 100% kosztów leczenia. Czasem właściciel płaci pierwsze 300 zł z każdej szkody. Czasem ubezpieczyciel zwraca tylko 70%, 80% albo 90% rachunku. Czasem udział własny działa dopiero po przekroczeniu określonego progu kosztów. Dlatego przed zakupem polisy warto dokładnie zrozumieć, jak ten mechanizm działa.

Czym dokładnie jest wkład własny ubezpieczeniu dla psa i dla kota, jakie przyjmuje formy i jak działa w praktyce?

Wyjaśniamy bez marketingowych zawiłości.

Czym jest wkład własny?

Wkład własny to określona w umowie część kosztów leczenia, którą jako właściciel zwierzęcia musisz pokryć z własnej kieszeni podczas likwidacji szkody.

Ubezpieczyciel nie zwraca 100% kwoty widniejącej na fakturze od weterynarza, lecz pomniejsza wypłatę odszkodowania o tę właśnie z góry ustaloną wartość.

Dla towarzystw ubezpieczeniowych wkład własny pełni dwie funkcje:

1. Obniża ryzyko finansowe – eliminuje konieczność procedowania setek drobnych roszczeń, których koszt administracyjny przewyższałby wartość samej pomocy.
2. Angażuje właściciela – motywuje do dbania o bezpieczeństwo i profilaktykę zdrowotną pupila, zapobiegając nadużyciom.

Z punktu widzenia właściciela czworonoga zasada jest prosta: im wyższy wkład własny wybierzesz, tym niższa będzie Twoja miesięczna lub roczna składka za ubezpieczenie.

I odwrotnie – polisy z zerowym lub minimalnym udziałem własnym są najdroższe w zakupie.

Jakie mamy formy wkładu własnego w polisach dla zwierząt?

W Polsce, w polisach dla psów i kotów udział własny nie zawsze jest tak prosty. Może być określony:

• procentowo, np. 10% kosztów leczenia;
• kwotowo, np. 300 zł od każdej szkody;
• jako udział minimalny, np. 10%, ale nie mniej niż 300 zł;
• jako udział roczny, np. właściciel najpierw pokrywa 600 zł kosztów w roku polisowym;
• jako mechanizm zależny od progu, np. brak udziału własnego do określonej kwoty, a potem udział procentowy od nadwyżki.

Dlatego zawsze trzeba sprawdzić nie tylko samą wysokość udziału własnego, ale też sposób jego naliczania.

Przykłady wyliczenia wkładu własnego dla konkretnych ustaleń w OWU:

Zobaczmy na kilku przykładach, jak techniczne zapisy w OWU, odnośnie wielkości wkładu własnego, zmieniają końcowe rozliczenie z ubezpieczycielem.

Przykład 1: Każda wizyta to osobna szkoda a jako całość zdarzenia?

To jedno z najważniejszych pytań przy ubezpieczeniu psa lub kota.

Właściciel może myśleć, że jeśli pies choruje przez dwa tygodnie i ma trzy wizyty, to cały proces leczenia jest jedną szkodą. Ubezpieczyciel może jednak opisywać to w OWU inaczej — jako jedno zdarzenie, kilka świadczeń w ramach jednego zdarzenia albo osobne szkody, zależnie od definicji.

Dlaczego to ważne?

Bo jeśli udział własny wynosi np. 300 zł od każdej szkody, to sposób liczenia ma ogromne znaczenie.

Wariant A: całe leczenie traktowane jako jedna szkoda

Pies ma nagłą chorobę przewodu pokarmowego. Leczenie obejmuje:

• pierwszą wizytę: 400 zł,
• badania krwi: 350 zł,
• kontrolę i leki: 250 zł.

Łączny koszt leczenia: 1000 zł.

Jeśli całe zdarzenie jest traktowane jako jedna szkoda, a udział własny wynosi 300 zł, właściciel płaci 300 zł, a ubezpieczyciel może zwrócić 700 zł.

Wariant B: każda wizyta traktowana osobno

Jeśli jednak każda wizyta byłaby rozliczana jako osobna szkoda z udziałem własnym 300 zł, sytuacja wyglądałaby zupełnie inaczej:

Łączny koszt właściciela: 850 zł.
Łączny możliwy zwrot: 150 zł.

To ogromna różnica. Dlatego w OWU warto szukać definicji takich pojęć jak: zdarzenie ubezpieczeniowe, szkoda, choroba, kontynuacja leczenia, jedno zdarzenie, okres leczenia.

Przykład 2: udział własny dopiero powyżej określonego progu

Niektóre polisy mogą działać inaczej: do pewnej kwoty kosztów leczenia udział własny nie jest naliczany, a po przekroczeniu progu właściciel pokrywa określony procent kosztów.

Przykład techniczny:

Polisa nie nalicza udziału własnego do 2000 zł kosztów leczenia. Powyżej tego progu właściciel pokrywa 10% kosztów przekraczających 2000 zł.